Maigret In De Verdediging by Georges Simenon

Author:Georges Simenon
Language: nld
Format: mobi
Published: 2010-09-13T22:00:00+00:00

5

Het was de tijd dat de dagen op hun langst waren. De zon was nog niet onder en overal in Parijs stonden de ramen open om de verfrissende avondlucht binnen te laten. Je zag mannen in hemdsmouwen hun pijp of sigaret zitten roken terwijl ze naar de voorbijgangers keken, vrouwen in nachtgewaad die elkaar van het ene venster naar het andere aanriepen en onder het voortlopen hoorde je allerlei radiostations door elkaar.

Ze daalden af in een metro-ingang. Collega's plaagden Maigret daar wel mee. Hij was een van de weinigen op de Quai, die geen auto bezat. Dat kwam gedeeltelijk door het feit dat, toen hij de leeftijd had om autorijden te leren en er plezier aan te beleven, hij er het geld niet voor had.

Nu was het te laat. Het gevaar bestond dat hij, achter het stuur, met zijn neus in de lucht zou blijven zitten om naar het spel van het zonlicht in de bladeren van de bomen te kijken, of om zou kijken naar een voetganger of voetgangster, of wel - als hij met een onderzoek bezig was - dat hij, in een van zijn gemelijke buien, in gepeins zou wegzinken. Dat waren de dingen die doorzijn hoofd gingen terwijl hij met een ironische glimlach om zijn mond naast zijn vrouw in de schommelende wagon zat en hij, evenals zij en de andere passagiers, van links naar rechts en van rechts naar links, van voor naar achter en van achter naar voren geschud werd. Zijn vrouw had hem kunnen rijden. Er zijn zoveel mannen die zich door hun vrouw laten rijden. - Vind je dat iets voor mij ? Kun je je mij voorstellen achter het stuur van zo'n ding, terwijl we met een vaart van honderd kilometer voortrazen? . Ik zou zo verschrikkelijk bang zijn dat ik iemand aanreed!. Vooral met die agenten die altijd maar willen dat je opschiet.Janvier had een kleine Renault. Lucas liep met het plan rond er ook zo een te kopen. Maigret zou er wel aan moeten wanneer hij in Meung-sur-Loire woonde, als hij tenminste niet met zijn vrouw het leven wilde leiden van buitenmensen uit 1900. Buiten-zou hij er misschien wel aan wennen, zonder te hoeven vrezen dat hij de stoplichten voor kinderballonnetjes aanzag. En als hij naar Parijs ging, kon hij evenals vroeger de trein nemen. -Waar denk je aan? -Nergens aan.

Nergens aan en overal aan, aan het leven, aan zijn werk, aan het onderhoud van 's morgens bij de prefect, aan Manuel in zijn invalidewagentje en aan de wonderlijke jonge vrouw die Aline was. Het restaurant, met tulen gordijnen voor de ramen, die de gasten tegen nieuwsgierige blikken vrijwaarden, bevond zich bijna aan het eind van de straat. Het was gezellig en chique ingericht en half leeg, want een deel van de geregelde bezoekers waren al naar buiten of aan zee. Rechts van de ingang was een trap die naar het souterrain leidde, waarvoor een groot, rood gordijn hing.

-Wilt u een tafeltje aan een van de ramen?

-Dit hier.

Maigret wees op een tafeltje tegenover de trap, liet zijn vrouw voorgaan naar de bank, nam de spijskaart.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.